‘Slapstick’

Op 14 april 2018 speelde de Wëreldbänd met Slapstick in Koninklijk Theater Carré.

Deze voorstelling is een must voor de liefhebber van Charlie Chaplin, Laurel & Hardy en niet in de laatste plaats het Nederlandse Mini & Maxi. “De Wëreldbänd spreekt de universele taal van de muziek, de lach en ontroering”, zo meldt hun eigen website.


Bij het binnentreden van de zaal maakt het publiek al snel kennis met de acteurs die zich inmiddels op het podium bevinden. Hiermee ontstaat meteen interactie met het publiek en wanneer de zaallichten iets dimmen gaat dit als vanzelf over in de daadwerkelijke voorstelling. Verschillende malen worden Engelstalige hits (‘Hello’ – Lionel Richie, ‘Bohemian Rapsody’ – Queen) door het gezelschap op ludieke & stijlvolle wijze gebracht -in Venetiaans kostuum met stro hoed- en omgetoverd naar een Duitstalige versie. Dit leidt hier en daar tot tenenkrommende vertalingen –vooral wanneer ‘Darling Nikki’ van Prince langskomt-, maar dat is het publiek binnen enkele seconde vergeten wanneer de volgende sketch begint: de kermisman met een kar vol ballen en omgooi-blikjes. Hierbij blijkt acteur Ro Krauss over het bijzondere talent te beschikken om vrijwel zonder adempauze achter elkaar door te praten. De interactie met het publiek is hierbij belangrijk, omdat hij halverwege de zaal inloopt om het publiek zelf de ballen te laten gooien. Wanneer Krauss het podium afloopt begint als vanzelf een rustigere act met harmonica spelende clowns. Een moment van bezinning waarin de Wëreldbänd zijn muzikaliteit en samenspel laat zien.

Meldenswaardig in de voorstelling is een nagespeelde scène van Laurel & Hardy die volkomen synchroon loopt met de daarbij op scherm getoonde originele filmopname. Hiermee toont de Wëreldbänd op absoluut stijlvolle wijze één van zijn grote voorbeelden.

Na de pauze lijken enkele sketches in eerste instantie iets te lang aan te houden, zoals een serenade door alle acteurs aan een dame op de voorste rij en de daarop volgende act van een oude warrige & vergeetachtige man door Willem van Baarsen. Deze laatste wordt echter wel weer vindingrijk ‘goedgemaakt’ als Van Baarsen een mooie vertolking neerzet van ‘Unforgetable’ van Nat King Cole. Het huzarenstuk dat hierop volgt is zonder twijfel de vertolking van het lied ‘Zo heerlijk rustig’ van Wim Sonneveld. Terwijl acteur Rogier Bosman het zingt passeren alle mogelijke clichés passend bij een slapstick de revue: van een omvallende kast en het achterover vallen staande op een ladder, tot tapdansen in een omgevallen decor. De Wëreldbänd toont hierbij het talent voor mime, zang, acteren & bovenal timing.

 

Alles bij elkaar is Slapstick een voorstelling die garantie geeft op kwaliteit & amusement. Hoewel de oplettende bezoeker sommige details in sketches al eens eerder zag bij andere grote namen op dit vakgebied, doet dit niets af aan het talent van de Wëreldbänd. Een absolute aanrader, dus!